De voornaamste eigenschap van een thermisch isolerend materiaal is de "warmtegeleidingscoëfficiënt" of λ-waarde (lambda-waarde) uitgedrukt in W/mK. Hoe kleiner deze waarde van een materiaal, des te minder warmte er doorheen dit materiaal zal gaan.

De λ-waarde is een fysische eigenschap van materialen. Om echter "de isolerende kwaliteit" van een materiaal met een zekere dikte te bepalen, wordt de R-waarde of warmteweerstand van een materiaallaag bepaald. De warmteweerstand R van een materiaal met een zekere dikte d , wordt berekend door de dikte d (uitgedrukt in m) te delen door de λ-waarde (R=d/λ uitgedrukt in m²K/W). Hoe groter deze R-waarde, des te beter het isolerend vermogen van de materiaallaag. Hieruit blijkt meteen dat bij gebruik van Unilin dakelelementen - materiaal met de laagste λ-waarde - voor een zelfde dikte een grotere R-waarde of een beter isolerend vermogen bekomen wordt dan voor andere isolatie materialen met grotere λ-waarde in dezelfde dikte.

Voor een samengesteld dak - bijvoorbeeld een sandwich-dakelement - wordt de totale thermische weerstand bepaald door de som te maken van de warmteweerstanden van elk der samenstellende lagen waaraan dan nog de binnen- en buitenovergangsweerstanden toegevoegd worden.

De U-waarde of warmtetransmissiecoëfficiënt van een wand wordt bekomen door het omgekeerde van de Rt waarde te bereken of U=1/Rt uitgedrukt in W/m²K.

De U-waarde geeft dus weer hoeveel warmte (W) er per seconde en per graad temperatuurverschil (uitgedrukt in K-graad Kelvin) tussen binnen en buiten door 1 m² dak gaat.

De U-waarde is dus een eigenschap van een samengesteld dak en niet van een materiaallaag. Dit is belangrijk daar in de omgangstaal vaak gesproken wordt over een U-waarde van een isolatiemateriaal, terwijl men in werkelijkheid zou moeten spreken over een R-waarde. Wellicht heeft deze misvatting iets te maken met het feit dat in vele constructies de R-waarde en dus ook de U-waarde hoofdzakelijk bepaald wordt door de isolatielaag.